Prawdziwa mądrość życia dostrzega wspaniałość dnia codziennego. Pearl Buck

Powtarzam sobie codziennie: trzeba być osobą, której  w życiu wszystko idzie jak z płatka, wyglądać na szczęśliwą i zadowoloną, taką, o której się mówi: „w czepku urodzona”. I wiem, że to możliwe, bo nieraz  zdarzało mi się być w takim stanie. Czasem spontanicznie można myślami  kształtować otaczającą rzeczywistość. Tylko trzeba chcieć. Łatwo się to mówi i pisze. Trudniej zrealizować.

Zdrowiej i lepiej jest być w życiu optymistą (takim zwyczajnym, na co dzień), dowiedli w swoich badaniach dr Martin Seligman i jego współpracownicy z University of Pensylvania. Naukowcy przebadali dwie grupy osób: optymistów i pesymistów. Interesowało ich, jak członkowie tych grup interpretują przydarzające im się w życiu porażki i niepowodzenia. Pesymiści szukali przyczyn klęski w sobie: „Bo ja jestem zbyt głupia”, „Mnie nigdy nic się nie udaje”, „Od początku było jasne, że na pewno sobie nie poradzę”.

Optymiści natomiast przyznawali się do błędu, ale jednocześnie dostrzegali w sobie potencjał do naprawienia tego błędu w przyszłości: „No tak, tym razem zawaliłem sprawę, ale w przyszłości zrobię to inaczej i wtedy na pewno się uda”.

Więc gdy chcę wypracować sobie optymizm, to myślę pozytywnie, bo myśli są jak krople wody, które wpadają do oceanu. A ocean to nic innego, jak tylko ogromna ilość tych kropli! To krople wody tworzą ocean. Analogicznie my możemy stworzyć ocean dobrych, pełnych nadziei myśli, i mamy szansę na to, by właśnie takie było nasze życie!

Optymistyczne myślenie zadziała bowiem na zasadzie samospełniającej się przepowiedni. O tym, że takie zjawisko istnieje,  przekonałam  się nieraz we własnym życiu. Gdy rano budzę się w radosnym oczekiwaniu na miłe chwile, takie przychodzą w postaci uśmiechu najbliższych, usłyszanego komplementu, ja jestem uśmiechnięta, co wywołuje sympatię napotkanych ludzi i, na dobrą sprawę , gdy jestem przyjaźnie nastawiona do świata, codzienność nie wygląda tak szaro, naprawdę! Ten sam fakt inaczej przyjmuję, gdy jestem radosna, a inaczej, gdy akurat mam muchy w nosie.

Do tego optymizm pozwala wierzyć w siebie. Jak sądzę, osiągamy tak mało w stosunku do swoich możliwości między innymi dlatego, że brak nam wiary w ich ogrom i różnorakość. Naprawdę trzeba wierzyć mocno  w swój sukces i pozytywnie zaklinać codzienność, dzięki czemu uda nam się osiągnąć niedostępne, zdawałoby się, cele. Prawie wszystko możemy, taka jest prawda. Chodzi tylko o to, by w to wierzyć.

Oczywiście, bycie optymistą nie zakłada wesołkowatości czy powtarzania: „Wszystko będzie świetnie” nawet wtedy, gdy świat wali się na głowę. Chodzi tylko o pewien rodzaj wewnętrznego spokoju, wiary w siebie, we własne możliwości.

 Ważne jest  poczucie, że jestem we właściwym  miejscu,  w idealnym czasie i że jeśli tylko będę się starać i zaangażuję wszystkie swoje siły i energię w zdobywanie wyznaczonego celu, na pewno go w końcu osiągnę.

Wymyśliłam  sobie swoją dobrą historię.

Dbam o siebie i o to, żeby w życiu spotykały mnie i moich najmilszych dobre rzeczy. Po prostu sama je sobie zapewniam! To  działa na zasadzie pozytywnego efektu kuli śniegowej: im więcej miłych, dobrych, fajnych sytuacji, zdarzeń itp. zacznie nas spotykać, tym bardziej się do tego przyzwyczajamy i traktujemy to jak normę. I na zasadzie samospełniającej się przepowiedni nasze życie  układa coraz lepiej. W ten sposób dołączamy do grona zaklinaczy codzienności.

No i cóż… mówisz – masz.

.